De ontdekking van Dirk

Een eeuwigheid geleden, in het jaar 1998 op precies te zijn kwam ik een meisje tegen. Op het eerste zicht een iets wat bizarre, mysterieuze, gekke meid.

We raakten aan de babbel en ik kwam te weten dat ze ‘iets’ deed met paarden. Ikzelf was toen in die tijd een fervent kanovaarder, en het enige dat we gemeenschappelijk hadden was onze liefde voor de natuur.

Op een dag kwam ze plots, vanuit het niets voor mijn deur te staan. Haar leven was kapot. 1 val met haar paard had ervoor gezorgd dat haar leven teneinde leek. Gelukkig kwam ik er aan als prins op het witte paard (ah ja, want zonder paard moest ge bij haar niet aankomen). Samen begonnen we een nieuw leven, zij en ik, 1 leven.

We werkten samen, bouwden samen een huis, gingen samen kanovaren, kregen samen kinderen. Kortom, ons leven was perfect. Toch ontbrak er 1 ding. Ze had me steeds verteld dat, eens je gebeten bent door het paardenvirus, je voor je hele leven ermee zit. En echt, dat klopt. Dus op een dag was het zo ver, een pony voor de dochter.

Nu heb ik mijn hele leven al aangetrokken geweest door paarden. Zulke machtige dieren. Als je ze ziet lopen, zo elegant en toch zo krachtig, zo licht en toch zo indrukwekkend.

Maar toch, iets heeft me m’n hele leven al tegengehouden een relatie met ze aan te gaan. Waarom zou ik ook, waarom zou ik moeten rijden met een zadel, hoe voel ik dan de rug nog. Waarom moet er in dat paard z’n mond zo’n ijzeren geval zitten, bochten nemen doen we toch samen? Ik wilde best wel leren paardrijden, maar dan echt paardrijden, ik en m’n paard. Want paardrijden doe je, zo lang er tussen jouw en de grond een paard zit.

Toen ik hier de eerste keer mee tot bij Kim kwam viel ze bijna om van het lachen. Zonder zadel ok, als je bereid bent om eerst veel te vallen. Maar zonder bit? Waar is dan je rem en je stuur? Het leek alsof ik ze nooit overtuigd zou krijgen.

Tot we op een dag in een westernshop binnen wandelden voor nieuwe boots voor mezelf (de cowboy look heeft me altijd al gefascineerd), zag ze een boek liggen met als titel : Pat Parelli, Natural horsemanship. Op de cover stond een cowboy die zonder iets, alleen met z’n paard over een boomstam heen sprong. Zonder vertrouwen duwde ze me het boek in handen, enkel met de melding van : ‘hier, die kan het zonder iets aan z’n hoofd, dan moet het zonder bit ook wel lukken’. In dat boek stond een website, en via die website kon je een gratis dvd laten komen. Een dvd die heel ons leven zou veranderen. Een dvd die ik nog altijd o zo dierbaar ben.

Op die dvd stonden dingen die zelfs Kim nog nooit in heel haar leven had gezien, dingen waardoor ze zei, hmmm, van die man kan ik nog veel leren. En ook mijn paardencarriere ging van start. Zonder bit en zonder zadel, juist ik en het paard, en euh, …, het kan zijn dat ik een natuurtalent ben, maar echt veel gevallen ben ik nog niet hoor 🙂

Mijn grote leven bestaat hoofdzakelijk in het bijstaan van Kim. Helpen bij de verzorging van de paarden, en het stoere mannenwerk. Het sleuren van mest en het geven van eten en water. Maar de knuffels van de paarden die ik hiervoor in ruil krijg, is beter dan het beste loon op aarde. En als er toch, buiten m’n eigen hobby en het vele werken door een moment van extra quality time is, breng ik die graag door op de rug van m’n geliefde viervoeter. Want er is geen betere plaats om tot rust te komen dan bovenop een paardenrug. Een blote paardenrug wel te verstaan, zonder dat vervelende zadel dat alleen maar in de weg kan liggen.

943751_10200422991231463_1006191581_n

Groetjes en wie weet wel tot binnenkort,
Dirk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s